Skip to main content

Posts

Showing posts from October, 2012

Stilte

Stilte
In de stilte coupé
Van de trein
Fluisterende stemmen
Ongemakkelijke
Stilte

Stilte
Aangenaam
Naast elkaar
Genietend
Van een mooie
Zonsondergang

Stilte
Over een
Vochtig, mistig
Weiland
Waar koeien
Grazen

Stilte
Verstilde stemmen
Verstikt
In verdriet
Vastklampend
Aan elkaar

Stilte
Overal
Maar nooit
Echt nooit
In mijn
Hoofd

© KH

Life quotes

Even pas op de plaats nog, na de afgelopen week..












Muziek op zondag, the Last Post

Het laatste eerbetoon aan mijn oma. Deze laatste dag van de week is de wake, morgen de uitvaart. Ik wil me ook even verontschuldigen bij mijn medebloggers dat ik deze afgelopen week minder bij jullie bij komen lezen en reageren. Mijn hoofd was even elders zoals jullie zullen begrijpen. Ik hoop er de komende tijd weer wat meer tijd voor te kunnen vrij maken.

De muziek waar oma van hield, dat wil ik jullie niet aandoen, ;-) Sorry oma, dat wil ik niemand aandoen, James Last, is nu niet echt muziek waar iedereen van houdt. Duitse Schlagers ook niet. Ik weet ook niet of je daar de laatste tijd nog naar luisterde, het zal meer André Rieu geweest zijn. De muziek die er morgen gezongen wordt is die van het kerkkoor waar mijn moeder ook lid van is, het voltallige koor zal wel aanwezig zijn, vermoed ik.
De meest gedraaide songs op een begrafenis wil je ook niet: Time to say goodbye, kan ik echt niet meer horen! Vreselijk draak van een nummer! Maar wat dan wel?

Een aantal afscheidsnummers met ki…

Quotes and Pics 46

Deze Quotes and Pics is gewijd aan het overlijden van mijn oma. Het gaat over leven, overlijden en herinneringen aan... Dingen die mijn herinneringen 'triggeren', mijn doen denken aan, enz. Ik heb gebruik gemaakt van eigen foto's, en de quotes zijn (sorry voor de liefhebbers van Nederlandse teksten) in het Engels. Ik had door alle emoties geen puf ze deze week dubbel te maken, sorry.


Spreekt voor zich vond ik


oma's tuin vol madeliefjes, bracht deze quote tot stand


Tja, dat doe ik ook, praten tegen de wolken/lucht/hemel.


Gelukkig is alles gezegd, wat gezegd moest worden


En daar is geen woord van gelogen!
Oma hield zo van orchideeën, en ik heb dat nu ook. Mijn huis staat vol orchideeën, mijn hoofd zit vol gedachten aan oma. En dat zal nog wel even zo blijven.

© KH

I see you

There's a cold wind blowing
I feel a shiver down my spine My heart is bleeding With every leaf that falls I miss you more and more
Even though I know in my heart You had to go away To a place we can not follow It doesn't hurt any less  Knowing we'll never see you again
I hear a crow scratching A lonely sound it seems The wind is whispering Through the remaining leaves Is it your voice or just a rustling
I see your face in my mind I hear your voice in my head I feel the touch of your hands It will all fade as time goes by But I will never forget
© KH

Er waait een koude wind  Ik voel een rilling over mijn rug Mijn hart bloedt Met ieder blad dat valt Mis ik je meer en meer
Hoewel ik weet in mijn hart Dat je weg moest gaan  Naar een plaats waar we niet kunnen volgen Het doet niet minder pijn  Weten dat we je nooit weer zien
Ik hoor een kraai krassen Een eenzame geluid zo lijkt het De wind fluistert Door de overgebleven bladeren Is het je stem of gewoon een geritsel
Ik zie je gezicht in mijn gedachten Ik hoor je s…

Leegte

Er ligt een schaduw in het bed
Een schaduw van wat ze ooit was
Klein en kwetsbaar
Aan het eind van haar Latijn

Er staat een schaduw naast het bed
De schaduw steekt zijn hand uit
Fluistert zachtjes
'Tijd om te gaan, mijn schat'.

De schaduwen van de kamer verdwijnen
Als het licht op stijgt
Twee schaduwen, samen één
Een glimlach op haar gezicht achterlatend

Bij ons een leegte

© KH


Dit gedicht schreef ik vanmorgen vroeg, nog voor ik wist dat mijn oma gisteravond laat op 90 jarige leeftijd, was overleden. Ik zal haar missen! Dag oma.

Mijn oma

Raar idee. Na 45 jaar kan het deze week over zijn. Ik ben zo trots op het feit dat ik nog een oma heb. Maar oma, die al 90 is en nog helemaal op zichzelf woonde, werd ziek. Ze kreeg een hersenbloeding en moest naar een verzorgingstehuis. Mijn moeder belde me vanavond weer op. Oma ligt weer in het ziekenhuis en dit keer kan het wel eens afgelopen zijn. Deze week al. De laatste keer dat oma nog wat zei was dat ze wilde dat mijn moeder ook voor haar bloemen bij het graf van opa neer zou zetten. Opa, al 46 jaar niet meer onder ons, zou aanstaande donderdag 25 oktober jarig zijn. Mijn moeder zou er niet verbaasd over staan als oma dan zou besluiten te 'gaan'.
En ik, ik moet er niet aan denken nog eigenlijk, al weet ik dat oma op is. Moe is, en niet meer beter kan worden.
Een leven zonder oma... wat zal dat leeg zijn. Kaal. Ook al zag ik haar niet heel vaak, omdat ik nu eenmaal ver van mijn familie woon.

Ik ben zo blij dat ik meteen de eerste week dat oma in het verzorgingstehuis za…

Muziek op Zondag: Rock Ballads

Op zondagochtend luister ik graag naar Arrow Classic Rock (als ik niet naar Classic FM luister).
Dan zenden zij namelijk Rock Ballads uit. Heerlijke zondag ochtend muziek. Easy listening maar dan niet te flauw, met een lekker randje en een beat. Ik hou er van. Sowieso heb ik steeds vaker Arrow aan staan. Het bevalt me stukken beter dan het geklets van menig DJ en de poppy muziek die ze draaien.









Of dit echt rock is weet ik niet maar het kwam gisteren voorbij en ik vind dit toch zo mooi, kippenvel iedere keer weer:



© KH

Quotes and Pics, 45

© KH

Piekeren en loslaten

Mijn grootste valkuil is het piekeren en vergeten op tijd los te laten van zaken. Wat dan ook. Zodra er wat gebeurd wat niet gaat zoals 'moet' gaan mijn radertjes draaien en blijven draaien. Ik voel het meteen in mijn buik, de beruchte steen komt dan terug in mijn maag. Het voelt niet goed, lichamelijk niet maar geestelijk ook niet. Ik weet het en toch kan ik het niet loslaten. Waarom? Ik heb werkelijk geen flauw idee.

Het is vooral lastig voor mezelf. Zodra er iets gebeurd wat me van slag brengt, blijf ik er over doorgaan. Ik kan het niet zo maar van me afzetten. Het raakt me. Vooral als het over personen gaat die mij van dingen beschuldigen, of me zeggen anders te zijn, dan ik ben, of dan ik mezelf zie. Zij zien mij op 1 manier en ik denk: Maar zo ben ik toch niet. Zij zeggen dat het te confronterend is voor mijzelf, maar is het dat wel? Ik ben nu al zolang bezig om aan mezelf te werken, niet meer zo te willen zijn zoals ik voorheen was, dat ik gewoon niet geloof dat wat zi…

De herfst van je leven

Zit je in de herfst van je leven?
Of is de winter al aangebroken?
Laat je je blaadjes al hangen?
Of kleuren ze nog mooi
Felrood
Okergeel
Alle kleuren die er
In de herfst te vinden zijn

Laat alle kleurschakeringen zien
Die er in de herfst zijn
Laat je blaadjes niet vallen
Blijf nog even
Ik kan je nog niet missen
En toch, ik weet dat je winter
Gekomen is

De winter van je leven
Is eigenlijk al aangebroken
Je denkt aan vroeger
Hoe het toen was
Aan hen die er niet meer zijn
En verlang je niet stiekem
Weer bij hen te zijn?
Alleen zittend in die nieuwe kamer

Als iedereen is vertrokken
En jij zit zo alleen
Alleen met je gedachten
Die steeds meer verward worden
Verlang je dan naar
Het andere leven?
Ook al weet je dat
Wij je nog niet loslaten kunnen?

Het is moeilijk, lieve oma,
Het leven, oneerlijk ook
Ik ben nu net zo oud
Als hij is geworden
Jij al 46 jaar alleen
En je verlangen naar hem
Is misschien nog wel heviger
Dan ooit

Ik weet dat ik moet beginnen
Met loslaten
Maar nu nog even niet.

© KH

Rust herpakken

De laatste tijd merk ik weer aan mezelf dat ik me opgejaagd voel. Niet lekker in mijn vel, ik trek me weer teveel dingen aan die anderen van mij menen te moeten vinden. Ik neem niet weer de rust om mezelf te herpakken, te doen waar ik mee bezig was:namelijk mezelf te veranderen of te verbeteren, of beter gezegd, meer te doen wat voor mij goed voelt. voor zowel lichaam als geest. Vooral de geest heeft dat op dit moment heel hard nodig merk ik. 
Door allerlei gedoe (zie blog van gisteren ) heb ik last gekregen van allerlei dingen als bijvoorbeeld hyperventilatie, innerlijke onrust. Ik was goed op weg maar laat me keer op keer afleiden door mensen die wat van me willen en wat ik eigenlijk niet wil, of kan. Dat er dan onbegrip ontstaat, zegt meer over hen dan over mij maar ik trek me nu eenmaal veel te veel aan van mensen, altijd al gedaan en dat verander je niet snel. 

Vandaag zag ik een mooie tekst, en omdat ik dit blog vanmiddag met mijn smartphone wilde posten (wat niet ging) nu alsnog …

Muziek op Zondag: Friends

Veel geleerd dit weekend terwijl de zondag nog voor me ligt. Vrienden die zich 'vrienden' noemen en vervolgens de inhoud van privémail op openbaar forum zetten vind ik geen vrienden. Voortaan beter mijn gevoel volgen dus. Doet even zeer maar het is en blijft een leerproces dat leven heet. Regel nr 1 van internet is mij geleerd door een wijs mens dat mail never nooit ergens mag verschijnen, hoe dan ook.
Kies je vrienden met wijsheid en volg je gevoel dus!

Vandaar deze Muziek op Zondag over Vrienden.

Koester je vrienden, degene die je echte vrienden zijn, door dik en dun.












© KH

Quotes and Pics 44, lastige vertalingen

Hoewel de meesten die mijn blog volgen graag wilde dat de quotes in het Nederlands gepost werden, merk ik dat er veel verloren gaat in de vertaling van de quotes die ik wil gebruiken. Deze week was er zelfs 1 bij die gewoon niet te vertalen viel. Daarom liet ik hem in zijn originele taal, zodat hij beter overkomt. De onderstaande quotes vind ik zelf sterker in het Engels, maar heb ze toch hier in het Nederlands neergezet, behalve die ene dan. Wil je weten hoe de Engelse versie is, kun je ze hier lezen.







Deze was dus niet te vertalen, het liep niet meer, zoals deze in het Engels:



en eigenlijk had ik dat met deze ook wel een beetje, lastige vertaling, loopt niet zo mooi als de Engelse, maar goed. Het schilderij van Rafael is dan wel weer heel erg mooi!



© KH

Even stilstaan bij de dood van mijn vader

Het is vandaag alweer 9 jaar geleden dat mijn vader overleed. Ik stuur mijn moeder altijd even een kaartje, vaak met een eigen gedichtje erop maar van de week vond ik onderstaand gedicht en dat raakte me zo, dat ik het op een kaart geschreven heb, en aan haar gestuurd heb. Het voelde net of mijn vader dat aan haar stond te vertellen. 
Mijn lief mens
Vanmorgen was ik even heel dicht bij je
Je hart zei me dat je me voelde
Ik heb je teder aangeraakt.
Vrede en rust,
ik zou het je zó graag willen geven.
Ik zie hoe je worstelt, het moeilijk hebt.
Je tranen maken mijn vleugels soms nat
als ik in mijn poging je te troosten
heel dicht bij je ben.
Hoe graag zou ik je willen zeggen:
”stil maar, het komt wel goed”
Lief mens met wie ik al vele levens samen reis
je bent de volgende stap aan het zetten
op je lange weg.
In het donker is je pijn intens,
bijna niet te dragen.
Weet dat ik steeds bij je was, ben en zal blijven.
In een onuitputtelijke bron van troost en liefde
zetten wij sámen die volgende stap.

Veel liefs va…

Stilte

An inability to stay quiet is one of the most conspicuous failings of mankind. ~Walter Bagehot

Rust en stilte. Soms denk ik weleens dat ik nu echt oud aan het worden ben, of is het wijzer?
Vandaag las ik een artikel in de laatste nieuwe Happinez over de technologie en wijsheid. Het zette me aan het denken. We zitten met zijn allen steeds vaker en langer op de sociale media en we mailen wat af.
'Heb je mijn mail dan niet gekregen?' Hoe vaak hoor je die vraag niet? Gek genoeg moet je kennelijk ieder dag je mail checken en dan ook nog liefst een paar keer per dag! Stel je voor dat je iets mist!

Afgelopen weekend betrapte ik mezelf er ook weer op. 's Morgens zei ik het nog tegen Lief: 'Niet weer heel de dag achter dat ding hoor!' En voor we het door hadden was het alweer 4 uur in de middag! Weg weekend! Gelukkig hadden we 's morgens heel vroeg al een lange boswandeling gemaakt maar toch! Het is en blijft zonde van je tijd, ergens. Natuurlijk doe je (soms) wel leu…

Muziek op zondag: New Wave

In de jaren 80 was ik een tijdje, zoals ze dat noemden: New Wave. Niet zoals sommigen, mijn beste vriendin incluis, hun haren recht overeind à la Robert Smith van the Cure, maar toch wel in het zwart, met zwarte eyeliner en dan vooral de muziek. Ik hou er nog van op zijn tijd. Je had ook vreemde muziek soms, maar vooral als we uit gingen, als ik uit mocht van mijn ouders dan, in het New Wave café Upstairs, dan wist je niet wat je zag. Het dansje, wat meer stampen was, de in het zwart geklede mensen, en uitdossingen. Ik hield ervan. Maar de muziek, daarvan hield ik nog het meest.

Een paar voorbeelden (ik heb hier en daar nog wat op cassettebandjes staan)



Hier krijg ik nog altijd kippenvel van en ga meteen dat typische New Wave dansje doen:













© KH

Quotes and Pics 43, Herfst

© KH

Herfststorm

Jagende wolken
Striemende regen
Een fietser trapt
Verwoed door de
Razende wind

Gierende wind
Drijfnatte kleding
Als ik binnen druip
Natte jassen
In de gang

Het waait zo hard
Dat niet alleen
Mijn haren verward zijn
Maar ook mijn
Gepieker bijna
Is weggewaaid

© KH

Ik ben ik, take it or leave it.

In mijn jeugd kreeg ik regelmatig te horen hoe ik me gedragen moest, zoals vele kinderen. Alleen omdat ik vrij druk was, vond mijn moeder dat zij me vaker moest 'corrigeren' dan andere moeders hun kinderen. In gezelschap was het dan regelmatig: 'Niet zo hard, lach niet zo hard, praat niet zo hard, ben eens stil, doe eens niet, ssstt'. Al dan niet met mijn naam erachteraan. Mijn, in mijn ogen, irritantere neven en nichtjes van moeders kant mochten gillen, schreeuwen en lachen zo hard ze wilden. Met als gevolg dat ik lang dacht dat ik niet goed genoeg van mijzelf was. Niet alleen door het corrigeren van mijn moeder overigens, ook andere dingen speelden mee. Het idee dat ik niet goed genoeg was en anders moest zijn, me anders moest gedragen zoals anderen dat wilden, dat was het meer. Me anders gedragen, zodat anderen me aardig of aardiger zouden vinden. Dat beeld is me immers van kinds af ingeprent: Gedraag je zo, dan ben je liever.

Maar is dat wel een juist beeld? Het n…

Kunst: Waller Hugh Paton

Waller Hugh Paton is een Schotse landschapschilder die leefde van 1828-1895. Ik kwam toevallig zijn schilderijen tegen toen ik aan het googelen was.
Ze trokken me meteen aan, zeker omdat het me zo doet terug denken aan het land waar ik zo van hou.


Broderick Bay



Watercolor on paper of castle


In the Highlands


Print of the bridge of Broigas


Figures resting on the pathway


Entrance to Cuiraing-Skye

© KH